Pan Klaidas Navickas zajmował się wycinanką oraz drzeworytem. Wychował się w domu pełnym sztuki ludowej i tradycyjnego rzemiosła. Z dzieciństwa pamiętał, jak pomagał swoim dziadkom, stolarzom – z babciami nie wykonał jednak wtedy ani jednej wycinanki. Tą dziedziną zainteresował się już w dorosłości, kiedy przypadkowo wszedł w posiadanie precyzyjnych nożyczek. Jego pierwsza wycinanka spodobała się znajomym i zachęciła do dalszych prób, a jakiś czas później – także do wejścia w środowisko twórców ludowych. Ostatecznie to doświadczenie przerodziło się w życiową pasję.

Z jednej strony pan Klaidas pracował zgodnie z tradycją. Miał do dyspozycji dwa kolory, jedną płaszczyznę i proste narzędzia. Zachowywał symetrię, motywy oraz symbolikę litewskich wycinanek. Z drugiej strony uważał, że sztuka ludowa nie może stać w miejscu. Powinna się rozwijać i korespondować z nową rzeczywistością, bo zmiana ta jest naturalnym procesem. Był zdania, że można iść do przodu, nie tracąc litewskich korzeni.

Zanim wykonał daną pracę, długo zastanawiał się, jak najlepiej wyrazić swój pomysł. Rysował, układał kompozycję, a dopiero na samym końcu przystępował do wycinania. Najciekawsza była dla niego droga, która prowadzi do efektu finalnego.

Pan Klaidas zainteresował się też drzeworytem – po tym, jak zorientował się, że na Litwie ta sztuka jest już prawie nieobecna. Kiedyś tradycja ta była charakterystyczna dla Żmudzi (nie obejmowała bowiem powszechnym zasięgiem całej Litwy), jednak zaczęła zanikać, gdy wyparły ją obrazy produkowane przemysłowo.

Artysta należał do Stowarzyszenia Twórców Ludowych Litwy (oddział wileński). W 2018 roku otrzymał nagrodę Ministerstwa Kultury Republiki Litewskiej. Zmarł w 2026 r.